![\"\"](\"http:\/\/100lat.1lo.com.pl\/wp-content\/uploads\/2015\/12\/blog\/blog_logo.png\"){kind=logo}
<\/p>\n<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/100lat.1lo.com.pl\/wp-content\/uploads\/2016\/07\/bywa\/image002.png\")
<\/p>\n
Bo co\u015b w szale\u0144stwach jest m\u0142odo\u015bci (\u2026)<\/strong><\/p>\n co jest m\u0105drzejsze od m\u0105dro\u015bci<\/strong><\/p>\n I rozumniejsze od rozumu<\/strong><\/p>\n (Leopold Staff)<\/p>\n W szkole nie musi by\u0107 smutno i powa\u017cnie. W ka\u017cdym razie nie zawsze. Wszystkie roczniki \u2013 odk\u0105d chyba istnieje szko\u0142a \u2013 potrafi\u0142y pogodzi\u0107 szacunek oddawany pedagogom z odrobin\u0105\u00a0 szale\u0144stwa i przekory, charakterystycznych dla m\u0142odych ludzi. Przekona\u0142y\u015bmy si\u0119 o tym, rozmawiaj\u0105c z absolwentami, kt\u00f3rzy przybyli na obchody 100-lecia naszego liceum. To by\u0142y bardzo szczere i sympatyczne zwierzenia.<\/p>\n Jedno z pyta\u0144 brzmia\u0142o: jakiego nauczyciela Pa\u0144stwo najmilej<\/em> wspominaj\u0105?<\/em> <\/strong>Panie\u00a0 Lucyna Bura <\/strong>i \u00a0El\u017cbieta K\u0142os<\/strong>,\u00a0 maturzystki z\u00a0 1972 roku odpowiedzia\u0142y: Naszego\u00a0 wychowawc\u0119\u00a0 – Jerzego\u00a0 Suchodo\u0142a.\u00a0 Gdy w auli by\u0142o PO (przysposobienie obronne), bo nas uczy\u0142 PO, to\u00a0 robi\u0142 nam zbi\u00f3rk\u0119 dw\u00f3jkami i\u00a0 wydawa\u0142\u00a0 rozkaz: \u201eBaczno\u015b\u0107!\u201d<\/em><\/p>\n Ksi\u0105dz\u00a0\u00a0 profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego na wydziale prawa – Leszek Adamowicz,<\/strong>\u00a0 maturzysta z\u00a0 1979 roku\u00a0 wspomnia\u0142 r\u00f3\u017cnych nauczycieli. By\u0142o par\u0119\u00a0 osobowo\u015bci, kt\u00f3re w tamtych czasach by\u0142y rzeczywi\u015bcie<\/em>\u00a0 filarami szko\u0142y. Profesor Teofil Lawgmin – chemik, pan\u00a0 profesor\u00a0 Henryk Rodzik \u2013fizyk, pan profesor Andrzej Borkowski – anglista, kt\u00f3ry tylko\u00a0 przez jaki\u015b czas nas uczy\u0142, bo potem przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Lublina (zreszt\u0105 w\u00a0 bie\u017c\u0105cym roku zmar\u0142),\u00a0 pani profesor Janina Bara\u0144ska – matematyczka. I jeszcze – oczywi\u015bcie – wychowawca pan Jerzy Suchod\u00f3\u0142.<\/em><\/p>\n Pani doktor stomatolog<\/strong>, pracuj\u0105ca w Zamo\u015bciu (nie ujawni\u0142a nazwiska), maturzystka z 1981 roku powiedzia\u0142a:\u00a0 Najbardziej to jednak profesora Lawgmina. Du\u017co mu zawdzi\u0119czam. Bardzo mi\u0142o wspominam pani\u0105 Gondek <\/em>od biologii. Ale najbardziej pa<\/em>na Lawgmina. By\u0142 surowy, wymaga\u0142,\u00a0 ale p\u00f3\u017aniej to zaowocowa\u0142o. Zawsze si\u0119 go bali\u015bmy. Trzyma\u0142 dyscyplin\u0119. A najzabawniejsza historia to by\u0142a taka, \u017ce przy szkole by\u0142o kiedy\u015b zoo. I kiedy by\u0142o okno otwarte, profesor zaczyna\u0142 stuka\u0107 palcami w blat i m\u00f3wi\u0107: \u201eA do odpowiedzi idzie…\u201d, a tu nagle rykn\u0105\u0142\u00a0 lew i\u00a0 pojawi\u0142a si\u0119 podw\u00f3jna groza. No i p\u00f3\u017aniej kogo\u015b tam wybra\u0142. To by\u0142o fajne. Mi\u0142o to wspominam, ale ka\u017cdy obawia\u0142 si\u0119, \u017ce b\u0119dzie pytany. Profesor zawsze pyta\u0142 z materia\u0142u\u00a0 \u201edo ty\u0142u\u201d – nie z kilku ostatnich lekcji, tylko z ca\u0142ego materia\u0142u od pocz\u0105tku roku.\u00a0 Ca\u0142y materia\u0142 trzeba by\u0142o mie\u0107 w ma\u0142ym paluszku<\/em>.<\/p>\n Pani Ma\u0142gorzata Kleban\u00a0\u2013 Turos – <\/strong>nauczycielka fizyki w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym\u00a0 w Zamo\u015bciu, kt\u00f3ra matur\u0119 zdawa\u0142a\u00a0 w 1990 roku ceni sobie z kolei\u00a0 profesora Stanis\u0142awa \u00a0Kasztelana –\u00a0 nauczyciela\u00a0 fizyki. Dla mnie to by\u0142\u00a0 najlepszy nauczyciel, jakiego w \u017cyciu mia\u0142am. Chodzi o wiedz\u0119, kt\u00f3r\u0105 nam przekaza\u0142, ale r\u00f3wnie\u017c o to, jak traktowa\u0142 uczni\u00f3w. To\u00a0 najwa\u017cniejsze wspomnienie. <\/em><\/p>\n Pani Paulina Siwi\u0142\u0142o \u2013 Adamowicz,\u00a0 <\/strong>maturzystka\u00a0 z\u00a0 1993\u00a0 roku –\u00a0 nauczycielka wiedzy o spo\u0142ecze\u0144stwie\u00a0 w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym w\u00a0 Zamo\u015bciu\u00a0 opowiada nam: Chodzi\u0142am do klasy C – humanistycznej. Moj\u0105 wychowawczyni\u0105 by\u0142a pani profesor Chwiejczak, nauczycielka rosyjskiego. Bardzo j\u0105 lubi\u0142am, poniewa\u017c zawsze o nas dba\u0142a i si\u0119 nami interesowa\u0142a. Do grona nauczycieli, kt\u00f3rych najbardziej zapami\u0119ta\u0142am, nale\u017ca\u0142 r\u00f3wnie\u017c Pan profesor Ma\u0142kowicz, nauczyciel matematyki , kt\u00f3ry r\u00f3wnie\u017c prowadzi\u0142 szkolny ch\u00f3r. Co do pozosta\u0142ych nauczycieli, to musz\u0119 przyzna\u0107, \u017ce bardzo ich podziwia\u0142am. Ka\u017cdy bowiem profesor by\u0142 pasjonatem, czym\u015b si\u0119 interesowa\u0142 i zara\u017ca\u0142 nas pozytywn\u0105 energi\u0105 oraz \u00a0ch\u0119ci\u0105 do nauki.<\/p>\n Pani Joanna\u00a0 Szozda – <\/strong>nauczycielka j\u0119zyka angielskiego w I Liceum Og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105cym\u00a0 w Zamo\u015bciu, maturzystka z 1995 roku\u00a0 pami\u0119ta kilku swoich pedagog\u00f3w: Pani\u0105 wychowawczyni\u0119 i wuefistk\u0119 jednocze\u015bnie – Danut\u0119 Kostruba\u0142\u0119, pana Janusza\u00a0 Korczaka od\u00a0 PO, pana Stanis\u0142awa Kasztelana od fizyki. Wszyscy nauczycieli byli fajni. Mia\u0142am fajnych nauczycieli.<\/p>\n Pan Jakub Litwi\u0144czuk – <\/strong>adwokat,\u00a0 maturzysta\u00a0 z 1997 roku z sentymentem wraca do lat licealnych: Najlepiej wspominam te cztery lata sp\u0119dzone w liceum. Mimo \u017ce byli\u015bmy klas\u0105 matematyczno \u2013 fizyczn\u0105,\u00a0 dobijali\u015bmy\u00a0 czasem do 10 godzin j\u0119zyka polskiego tygodniowo. Pani profesor\u00a0 Marianna\u00a0 Chwil bra\u0142a ka\u017cde zast\u0119pstwo. I naprawd\u0119 musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce da\u0142o mi to bardzo du\u017co dobrego. Mi\u0142o wspominam Pani\u0105\u00a0 profesor Chwil, Pana profesora\u00a0 Korczaka. Wielu\u00a0 nauczycieli\u00a0 zosta\u0142o mi w pami\u0119ci.<\/p>\n Zadawa\u0142y\u015bmy te\u017c pytanie: Jakie maj\u0105 Pa\u0144stwo wspomnienia ze szko\u0142y<\/em>\u00a0 i czy<\/em><\/strong> pami\u0119taj\u0105\u00a0 jakie\u015b zabawne sytuacje?<\/em><\/strong> Panie\u00a0 Lucyna Bura <\/strong>i \u00a0El\u017cbieta K\u0142os, <\/strong>maturzystki z 1972 roku opowiedzia\u0142y:\u00a0 W ubieg\u0142ym roku umar\u0142 profesor od j\u0119zyka francuskiego, kt\u00f3ry by\u0142 bardzo\u00a0 fajny. Robili\u015bmy mu psikusy, tak jak wszyscy. On wchodzi\u0142 do klasy , a tu\u00a0 nie ma ani jednej osoby, puste \u0142awki. A my wszystkie\u00a0 siedzimy za kurtyn\u0105. Albo zbierali\u015bmy po z\u0142ot\u00f3wce i chodzili\u015bmy do zoo (obok szko\u0142y)\u00a0 i po francusku nazywali\u015bmy zwierz\u0119ta. <\/em><\/p>\n Pani doktor stomatolog, <\/strong>maturzystka z 1981\u00a0 roku\u00a0 <\/strong>wspomina fajne wagary\u00a0 z wychowawczyni\u0105, kt\u00f3ra by\u0142a pi\u0119kn\u0105 osob\u0105. Chyba nadal pracuje w tej szkole \u2013 to profesor\u00a0 Magdalena Hrynkiewicz. <\/em>Byli\u015bmy jej pierwsz\u0105 klas\u0105. I pami\u0119tam, \u017ce\u00a0 poszli\u015bmy\u00a0 ca\u0142\u0105 klas\u0105 na wagary w pierwszym dniu wiosny, a\u00a0 ch\u0142opcy my\u015bleli, \u017ce to nasza kole\u017canka z klasy. A\u00a0 tymczasem to by\u0142a wychowawczyni. Gdy by\u0142 Dzie\u0144 Nauczyciela, ch\u0142opcy bili si\u0119 o to,\u00a0 kto ma Pani profesor\u00a0 wr\u0119cza\u0107 kwiaty, poniewa\u017c ka\u017cdy chcia\u0142 by\u0107 przez ni\u0105 wy\u015bciskany.<\/em> Ta sama pani pami\u0119ta lekcje wuefu: Na dole by\u0142 wuef, na dziedzi\u0144cu.\u00a0 Zawsze, jak biega\u0142y\u015bmy\u00a0 po dziedzi\u0144cu, (a na dole mie\u015bci\u0142o si\u0119 technikum elektryczne) ch\u0142opcy nam dokuczali: a to \u017ce za wolno biegamy, a to \u017ce jeste\u015bmy za grube. <\/em><\/p>\n Pani Ma\u0142gorzata Kleban -Turos <\/strong>– maturzystka z 1990 roku wspomina dwie historie,\u00a0 kt\u00f3re utkwi\u0142y jej\u00a0 w\u00a0 pami\u0119ci.\u00a0 Jedna zabawna\u00a0 sytuacja\u00a0 wi\u0105\u017ce si\u0119 z wychowawczyni\u0105, kt\u00f3ra by\u0142a\u00a0 nauczycielk\u0105 historii. Ona bardzo dba\u0142a o nasz\u0105 klas\u0119. W tamtym czasie nasz\u0105 sal\u0105 by\u0142a dw\u00f3jka. To by\u0142a chyba naj\u0142adniejsza klasa w szkole. Pani J\u0119druszczak\u00a0 stworzy\u0142a w niej sal\u0119 historyczn\u0105 i bardzo\u00a0 dba\u0142a o jej wystr\u00f3j.\u00a0 Na\u00a0 tylnej\u00a0 \u015bcianie wisia\u0142 wykonany ze sznurka kontur\u00a0 Polski z zaznaczonymi wa\u017cniejszymi miejscami – pewnie Wis\u0142a, Odra, stolica i par\u0119 innych miast. I mi\u0119dzy nimi by\u0142a\u00a0 gablota, a w niej\u00a0 jakie\u015b eksponaty.\u00a0 Pami\u0119tam spor\u0105 figurk\u0119, oko\u0142o 40 centymetr\u00f3w –\u00a0 dziecko z powstania warszawskiego. Nie wiem, czy to by\u0142o \u015bmieszne, ale koledzy czasami robili\u00a0 sobie\u00a0 psikusy i jeden drugiemu chowa\u0142 t\u0119 figurk\u0119 do plecaka. I \u2013 oczywi\u015bcie –\u00a0 wtedy plecak sporo wi\u0119cej wa\u017cy\u0142. Niekt\u00f3rzy si\u0119 zorientowali, \u017ce by\u0142o im za ci\u0119\u017cko,\u00a0 otwierali plecak i po prostu figurk\u0119 odstawiali do gabloty. A niekt\u00f3rzy\u00a0 zanosili\u00a0 j\u0105 do domu. Przychodzi\u0142 do domu cz\u0142owiek z plecakiem o kilogram ci\u0119\u017cszym i wyci\u0105ga\u0142 w\u0142a\u015bnie tak\u0105 figurk\u0119. Takie sytuacje nie by\u0142y zbyt fajne dla Pani J\u0119druszczak, bo znika\u0142a jej figurka – g\u0142\u00f3wny eksponat w gablocie. No, ale w ostateczno\u015bci zawsze si\u0119 odnajdywa\u0142a \u2013 wraca\u0142a z uczniowskich dom\u00f3w. <\/em><\/p>\n Pani Turos zapami\u0119ta\u0142a tak\u017ce,\u00a0 jak jej klasa radzi\u0142a sobie z opanowaniem mapy na lekcjach geografii. Przypominam sobie r\u00f3\u017cnych nauczycieli i nasze \u00f3wczesne problemy. Czasami bywa tak, \u017ce nie chce nam si\u0119\u00a0 uczy\u0107 wszystkiego i szukamy r\u00f3\u017cnych pr\u00f3b unikni\u0119cia nadmiernego wysi\u0142ku. W zwi\u0105zku z tym\u00a0 przypominam sobie r\u00f3\u017cne sytuacje, jak udawa\u0142o nam si\u0119 oszuka\u0107 nauczycieli. Mo\u017ce podam przyk\u0142ad. Geografii uczy\u0142 nas profesor\u00a0 Ryszard\u00a0 Konior i zam\u0119cza\u0142 kartk\u00f3wkami z mapy. Kartk\u00f3wka wygl\u0105da\u0142a tak, \u017ce rzuca\u0142 nam 15 – 20 nazw i trzeba by\u0142o okre\u015bli\u0107,\u00a0 co to jest:\u00a0 jaka rzeka, jaki dop\u0142yw i gdzie si\u0119 znajduje, jaka g\u00f3rka itd.\u00a0 Czy to Afryka, czy Europa i jakie pa\u0144stwo. To wymaga\u0142o olbrzymiej wiedzy. I my te kartk\u00f3wki notorycznie pisali\u015bmy i ci\u0105gle sporej grupie\u00a0 nie udawa\u0142o si\u0119 ich zaliczy\u0107. Tylko pojedyncze\u00a0 osoby\u00a0 by\u0142y obkute. Wpadli\u015bmy na taki pomys\u0142, \u017ce to my sobie ustalimy, jakie profesor nam nazwy podyktuje. Pan Konior dyktowa\u0142 swoje nazwy, a my pisali\u015bmy co innego. Znali\u015bmy ju\u017c preferowane przez niego poj\u0119cia , bo pisali\u015bmy du\u017co tych kartk\u00f3wek. No i wtedy uda\u0142o nam si\u0119 wszystkim t\u0119 kartk\u00f3wk\u0119 zaliczy\u0107, na szcz\u0119\u015bcie. Wszyscy mieli\u015bmy tak\u00a0 samo, ale profesor jako\u015b nie wpad\u0142 na to, \u017ce\u00a0 to nasz\u00a0 pomys\u0142. No i jakim\u015b cudem ca\u0142a klasa po p\u00f3\u0142 roku, bo tak z p\u00f3\u0142 roku pisali\u015bmy te kartk\u00f3wki,\u00a0 zaliczy\u0142a nieszcz\u0119sn\u0105 map\u0119 \u015bwiata. Gdyby\u015bmy ca\u0142y czas pr\u00f3bowali podporz\u0105dkowa\u0107 si\u0119 panu\u00a0 Koniorowi,\u00a0 to chyba do ko\u0144ca wi\u0119ksza cz\u0119\u015b\u0107 klasy\u00a0 zalicza\u0142aby te rzeki, dop\u0142ywy, g\u00f3rki, pag\u00f3rki, stolice.<\/em><\/p>\n Pani Paulina\u00a0 Siwi\u0142\u0142o \u2013 Adamowicz, <\/strong>maturzystka z 1993 roku wspomina: Przez cztery lata liceum wydarzy\u0142o wiele \u015bmiesznych sytuacji.\u00a0 Najbardziej pami\u0119tam zwyczaj froterowania pod\u0142\u00f3g. Cz\u0119sto by\u0142o one pastowane przez nas- uczni\u00f3w, poniewa\u017c mieli\u015bmy bardzo du\u017co czasu na przerwach.\u00a0 Zreszt\u0105 robili\u015bmy to z przyjemno\u015bci\u0105, bo by\u0142a to dla nas r\u00f3wnie\u017c \u015bwietna zabawa. Wozili\u015bmy si\u0119 i ci\u0105gn\u0119li\u015bmy si\u0119 nawzajem na szmatach. Oczywi\u015bcie, zabawa zacz\u0119\u0142a si\u0119 z czasem rozkr\u0119ca\u0107. Dosz\u0142o do tego, \u017ce te szmaty zacz\u0119\u0142y fruwa\u0107 po korytarzach i salach. Zdarza\u0142o si\u0119, \u017ce zabawa trwa\u0142a tak\u017ce na lekcjach, dop\u00f3ki nauczyciel nie wszed\u0142 do klasy. Pani profesor Piszczek, nauczycielka historii, sp\u00f3\u017ani\u0142a si\u0119\u00a0 na lekcj\u0119 i kiedy wchodzi\u0142a do klasy, jedna ze szmat przefrun\u0119\u0142a jej nad g\u0142ow\u0105.\u00a0 Oczywi\u015bcie, przeprosili\u015bmy\u00a0 Pani\u0105 profesor, ale na szcz\u0119\u015bcie, opr\u00f3cz wielkiej cierpliwo\u015bci i wyrozumia\u0142o\u015bci do nas, mia\u0142a ona tak\u017ce poczucie humoru.\u00a0 Ta sytuacja rozbawi\u0142a zar\u00f3wno j\u0105,\u00a0 jak i nas.\u00a0 <\/em><\/p>\n Pani profesor Adamowicz zapami\u0119ta\u0142a te\u017c do\u015b\u0107 zabawn\u0105 sytuacj\u0119 wi\u0105\u017c\u0105c\u0105 si\u0119 z profesorem\u00a0 Julianem Ma\u0142kowiczem, kt\u00f3ry<\/em> \u00a0postanowi\u0142\u00a0 zrobi\u0107 na lekcji\u00a0 matematyki\u00a0 przes\u0142uchanie do ch\u00f3ru. Wszyscy musieli co\u015b za\u015bpiewa\u0107.\u00a0 By\u0142a to bardzo zabawna sytuacja, poniewa\u017c ka\u017cdy m\u00f3g\u0142 zaprezentowa\u0107 to, co chcia\u0142\u00a0 i jak chcia\u0142.\u00a0 A my jako\u015b nie kr\u0119powali\u015bmy si\u0119 niczego i\u00a0 nie traktowali\u015bmy\u00a0 powa\u017cnie tego castingu. By\u0142 on raczej okazj\u0105 do unikni\u0119cia lekcji i po\u015bmiania si\u0119. Najbardziej pami\u0119tam mojego koleg\u0119 Wojtka, kt\u00f3ry\u00a0 \u015bpiewa\u0142 bardzo grubym g\u0142osem, barytonem.\u00a0 Zaprezentowa\u0142 nam popularny wtedy przeb\u00f3j\u00a0\u00a0 Formacji\u00a0 Nie\u017cywych Schabuff, kt\u00f3ry ci\u0105gle lecia\u0142 w radiu. Piosenka opiera\u0142a si\u0119 g\u0142\u00f3wnie na s\u0142owach: \u201eA gdybym chcia\u0142 ci\u0119 zje\u015b\u0107, to co by\u015b powiedzia\u0142a? Chciaaa\u0142abym, chciaaa\u0142a, chcia\u0142aaabym, chciaaa\u0142a (\u2026)\u201d. Mieli\u015bmy wtedy wielki ubaw, bo postanowili\u015bmy si\u0119 do\u0142\u0105czy\u0107 do\u00a0 kolegi i razem z nim \u015bpiewa\u0107. Trzeba zaznaczy\u0107, \u017ce wokal tego ch\u0142opaka bardzo spodoba\u0142 si\u0119 panu profesorowi, jednak Wojtek nie by\u0142 zainteresowany propozycj\u0105 wej\u015bcia do szkolnego ch\u00f3ru. Za\u015bpiewa\u0142\u00a0 jedynie dla \u017ca<\/em>rt\u00f3w.\u00a0 Dziewczyny ch\u0119tniej si\u0119 zgadza\u0142y na udzia\u0142 w ch\u00f3rze.<\/em><\/p>\n Panie Katarzyna Czerniej –\u00a0 Kulik, Agnieszka Misztal\u00a0 <\/strong>i\u00a0 Magdalena Godek, <\/strong>maturzystki\u00a0 z\u00a0 1994 roku\u00a0 m\u00f3wi\u0105 zgodnie, \u017ce w szkole by\u0142o:\u00a0 wspania\u0142e. Jedna z nich wyznaje: W klasie maturalnej spotka\u0142am ch\u0142opaka i ju\u017c 22 lata jeste\u015bmy ma\u0142\u017ce\u0144stwem, wi\u0119c mam bardzo mi\u0142e wspomnienia<\/em>. A potem dodaj\u0105: Nasza klasa by\u0142a g\u0142\u00f3wnie m\u0119ska i dziewczyny z innych klas\u00a0 cz\u0119sto do nas przychodzi\u0142y. My my\u015bla\u0142y\u015bmy, \u017ce do nas – dziewczyn,\u00a0 a one przychodzi\u0142y i m\u0119\u017c\u00f3w sobie szuka\u0142y. <\/em>Albo: w dzie\u0144 wagarowicza pierwsz\u0105 lekcj\u0105 by\u0142 polski. Uciekli\u015bmy ca\u0142\u0105 klas\u0105.\u00a0 I na tablicy napisali\u015bmy: \u201echwilowo nieczynne\u201d. Chcia\u0142abym wr\u00f3ci\u0107 do szko\u0142y cho\u0107 na chwil\u0119. To\u00a0 by\u0142y najlepsze lata<\/em> \u2013 m\u00f3wi jedna z pa\u0144.<\/p>\n Pani Joanna\u00a0 Szozda,\u00a0 <\/strong>maturzystka\u00a0 z 1995 roku najprzyjemniej wspomina\u00a0 lekcje matematyki z profesorem Markiem S\u0119d\u0142akiem. Zdecydowanie. Poniewa\u017c chodzi\u0142am do klasy, kt\u00f3ra nie musia\u0142a zdawa\u0107 matury z matematyki, profesor nie cisn\u0105\u0142 nas nad miar\u0119, a lekcje by\u0142y bardzo sympatyczne.<\/em><\/p>\n Wys\u0142ucha\u0142y\u015bmy takich oto wspomnie\u0144\u00a0 absolwent\u00f3w naszej szko\u0142y. Wszystkie s\u0105 ciep\u0142e i przepe\u0142nione nostalgi\u0105. Nasz post zawiera jedynie ma\u0142\u0105 cz\u0105stk\u0119\u00a0 zwierze\u0144, gdy\u017c wszyscy dziennikarze przeprowadzili \u00a0ponad dwie\u015bcie wywiad\u00f3w z by\u0142ymi uczniami naszego liceum.\u00a0 A teraz kolej na nas! Zapami\u0119tujmy wszystko, bo w przysz\u0142o\u015bci to nam przypadnie\u00a0 w udziale tworzy\u0107 histori\u0119 szko\u0142y. No i troch\u0119 rozrabiajmy, \u017ceby by\u0142o co pami\u0119ta\u0107.<\/p>\n Kinga & Kasia & Sylwia & Micha\u0142<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Bo co\u015b w szale\u0144stwach jest m\u0142odo\u015bci (\u2026) co jest m\u0105drzejsze od m\u0105dro\u015bci I rozumniejsze od rozumu (Leopold Staff) W szkole nie musi by\u0107 smutno i powa\u017cnie. W ka\u017cdym razie nie zawsze. Wszystkie roczniki \u2013 odk\u0105d chyba istnieje szko\u0142a \u2013 potrafi\u0142y pogodzi\u0107 szacunek oddawany pedagogom z odrobin\u0105\u00a0 szale\u0144stwa i przekory, charakterystycznych dla m\u0142odych ludzi. Przekona\u0142y\u015bmy si\u0119![\"\"](\"http:\/\/100lat.1lo.com.pl\/wp-content\/uploads\/2016\/07\/bywa\/image003.png\")
<\/p>\n
CZYTAJ DALEJ<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[15],"tags":[],"class_list":["post-2072","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-blog-szkolny"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/100lat.1lo.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2072","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/100lat.1lo.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/100lat.1lo.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/100lat.1lo.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/100lat.1lo.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2072"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/100lat.1lo.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2072\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2079,"href":"https:\/\/100lat.1lo.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2072\/revisions\/2079"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/100lat.1lo.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2072"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/100lat.1lo.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2072"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/100lat.1lo.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2072"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}